سینا و فوتبال

یادم هست هنگامی که دانش‌آموز سال سوم راهنمایی بودم، یکی از همین معلم‌های تربیتی یکی از همین تست‌های بی‌مزه را از کلاس ما گرفت: الگوی شما کیست؟ باز هم یادم هست که به نوشتن یک نفر راضی نشدم و چند نفر را به عنوان الگوی زندگی خودم نوشتم. یکی از آنها گری کاسپاروف بود و دیگری دیه‌گو مارادونا. معلم که احتمالا عِرق اسلامی – ایرانی‌اش به جوش آمده بود، توضیحاتی در مورد امکان انتخاب الگوهای بهتر مطرح کرد.
باز هم یادم هست که کاسپاروف و کارپوف به فینال مسابقات شطرنج قهرمانی جهان می‌رسیدند اخبار را دنبال می‌کردم تا ببینم کی کاسپاروف قهرمان می‌شود. بماند وقتی که کاسپاروف به دیپ‌بلو باخت، آرزو می‌کردم که زودتر بازی تکراری برگزار شود تا کاسپاروف این بار انتقام همه آدم‌ها را از ماشین‌ها بگیرد. وقتی کاسپاروف علیه نگاه سلطه‌گر و سرمایه‌داری اتحادیه شطرنج جهان شورش کرد، احترامم برایش بیشتر شد.
وقتی دیروز عکس کاسپاروف را بعد از ده سال صفحه اول روزنامه‌ها دیدم تمام این خاطرات برایم زنده شد. کاسپاروف در تظاهرات ضدپوتین در کنار مردم ظاهر شده است. دوباره با خودم فکر کردم ببینم اگر قرار باشد الگویی داشته باشم کاسپاروف است یا یک ورزشکار ایرانی. دیدم در کنار ورزشکاران خنثای ایرانی هنوز هم طرفدار کاسپاروف هستم، هنوز هم مارادونا و اریک کانتونای بزرگ را دوست دارم که علیه سرمایه‌داری شورش می‌کنند. البته استثنایی هم هست، عکس تختی را در اتاقم نصب کرده‌ام.