سینا و فوتبال

هفته گذشته فوتبال ایران بیش از هر چیز تحت تأثیر داوری‌های لیگ برتر قرار گرفت. به نظر می‌رسد یکی از دلایل مهم آن حضور استقلال و پرسپولیس در جمع معترضان بود. در این میان پرسپولیسی‌ها به خصوص اعتراض‌های گسترده‌ای را آغاز کردند و با ادعای آن که 7 امتیاز آنها به ناحق گرفته شده است تمامی حالت‌ها ممکن را بررسی کردند. در میان حتی ادعاهایی چون نمی‌خواهند قطبی در ایران نتیجه بگیرد هم مطرح شد. اما نکته جالب اینجاست که پخش مجدد صحنه‌های داوری مربوط به بازی پرسپولیس – مس نشان داد هیچ یک از دو صحنه پنالتی نبوده است. صحنه دوم – خطا بر روی شیری – اصلا پنالتی نبود و تصمیم مرادی کاملا درست بود. صحنه مربوط به هند که هند بودن آن هنوز محل اختلاف است، ناشی از هند ابراهیم توره بیرون از محوطه هجده قدم بود؛ یعنی در اصل مرادی باید پیش از آن که توپ وارد هجده قدم شود هند توره را می‌گرفت. مرادی در اینجا اشتباه کرد و خطایی به نفع مس کرمان را نگرفت و همان توپ وارد هجده قدم شد و این همه جنجال به وجود آمد. بدین ترتیب در این بازی پرسپولیس کاملا عادلانه بازنده شده است و اعتراض‌ها وارد نیست.

فقط برای مقایسه، می‌توان این جریانات را با مشکلاتی که برای برق شیراز به مربی‌گری اصغر شرفی به وجود آمد، مقایسه کرد. اشتباهات داوری در آن زمان باعث شد برق شیراز در آستانه حضور در دسته دوم قرار بگیرد و اگر برخی تغییرات به شیوه ایرانی نبود برق به دسته دوم می‌رفت تنها به دلیل این که در 5 بازی داوران اشتباهاتی کرده بودند که 10 امتیاز از این تیم گرفته شده بود. وقتی شرفی داوران را شارلاتان خواند موجی علیه او به وجود آمد که وی را از فوتبال دور کرد. اما برخوردها با این دو موضوع کاملا متفاوت است، اکنون فردی مانند فردوسی‌پور بارها ذکر می‌کند درست است که شما از داوری‌ها ضربه خورده‌اید .... . در حالی که می‌بینیم واقعا در بازی با مس چنین نبوده است.

قصد دفاع صرف از داوری‌ها ندارم، من هم می‌پذیرم که داوری‌ها ضعیف‌اند اما اشتباهات داوری اجتناب‌ناپذیر است؛ زیرا به دلایل مختلف انسان اشتباه می‌کند. حق هر تیمی هم هست که به اشتباهات اعتراض کند، کما این که وقتی داور بازی چلسی – منچستر سیتی در مورد اخراج جان تری استباه می‌کند، سازمان لیگ آن کشور این کارت قرمز را پاک می‌کند. اما در ایران این اعتراض‌ها بیش از حد زیاد شده است و از سوی دیگر کاملا تبعیض‌آمیز است؛ رفتارها با تیم‌های بزرگ و کوچک متفاوت است. مشکل اینجاست. در مورد مرادی هم باید بگویم که با یک اشتباه کسی را دار نمی‌زنند. همگان به یاد دارند کولینا در جام جهانی 2002 پنالتی اشتباهی به نفع انگلستان علیه آرژانتین اعلام کرد، اما کولینا برای بازی فینال به عنوان داور انتخاب شد، یعنی اشتباه وی اجتناب‌ناپذیر تلقی شد.

در نهایت باید بگویم که من هم همیشه در مورد داوری به چشم یک خطا یا عامل بیرونی نگاه می‌کردم. یادم هست در آن بازی ایران – عربستان که با تک گل ماجد عبدالله باختیم کرمانی گلی زد که مردود اعلام شد، من گفتم که داور را خریده‌اند، اما یادم هست دوستی به یادم آورد در همان بازی پنالتی عربستان هم بار اول گل شد و داور آن را هم مردود اعلام کرد که اتفاقا بار دوم گل نشد. خلاصه این که اشتباهات داوری وجود دارد، اما باید برخورد با آن را دید.

 

بازی ایران با آذربایجان را دیدم. ایران با یک گل حریف را شکست داد، اما آنچه مشخص بود حرکت کند توپ بر روی زمین، فوتبال ایستا و ساکن، تعداد کم پاس‌های کوتاه متوالی، دوندگی کم بازیکنان و حرکت بدون توپ کم‌تعداد بازیکنان ایران بود. در همین جا باید آنچه را در جام ملت‌های اروپا دیدیم به یاد آوریم و این که فوتبال ما فاصله زیادی با فوتبال روز دنیا دارد. جالب اینجاست که دیگر تیم‌های آسیایی نیز همین مشکلات را دارند و به نظر نمی‌رسد فوتبال آسیا بتواند خود را به فوتبال روز دنیا نزدیک کند. فوتبالی که به زودی در انحصار اروپایی‌ها قرار خواهد گرفت و از دیگر قاره‌ها تنها تیم ملی آرژانتین فوتبالی در حد اروپایی‌ها ارائه خواهد داد.

متأسفانه در چنین شرایطی مربی تیم ملی با قدرت‌طلبی انحصارطلبانه خود مسائل حاشیه‌ای را وارد فوتبال ما می‌کند. علی دایی راهی را آغاز کرده است که مایلی‌کهن هم آغاز کرده بود، ولی چنان از جوان‌گرایی در تیم ملی سخن می‌گوید که گویی مبدع چنین رویکردی او بوده است. همه ما به یاد داریم که مایلی‌کهن فرهاد مجیدی 17 ساله را به تیم ملی دعوت کرد یا آن پنالتی مشهور را به داریوش یزدانی 18 ساله داد. بنابراین چندان هم نمی‌توان علی دایی را مبدع جوان‌گرایی دانست. به خصوص در شرایطی که وی همواره اشاره دارد به استفاده از رضایی در خط حمله، در حالی که فراموش می‌کنیم به یاد غلام پیروانی باشیم که رضایی و رحمتی و معدنچی و ستار زارع را به عنوان پشتوانه تیم ملی ساخته است.