در چنین ترکیبهایی خط هافبک حالت ابرشناور دارد و هیچ بازیکنی جای ثابتی ندارد. به سختی بتوان مشخص کرد کدام بازیکن هافبک راست و کدام یک هافبک چپ است. آلکس فرگوسن هماکنون ابزار لازم برای ارائه چنین بازیهایی را بدست آورده است و همچنین با قرار دادن دو مهاجم پاسور توانسته است بازی ترکیبی را به اوج خود برساند؛ یعنی در اصل فوتبال امروز منچستریونایتد ابرابرشناور است، فوتبالی که در آن به هیچ وجه نمیتوان مهاجم هدف را شناسایی کرد. مشخص نیست کریس رونالدو برای کدام نقطه زمین در نظر گرفته شده است، نانی چکار میکند و اندرسون چه نقشی دارد. وقتی گیگز وارد زمین میشود همه انتظار دارند به سمت چپ برود، ولی بسیاری مواقع در سمت راست زمین دیده میشود. رونی مهاجم است، ولی گاه در میانه زمین پاسهای طلایی میدهد. چنین فوتبالی شناور است و به نظر من خط بطلانی است بر دعواهای عددی 4-4-2 و 3-5-2 و .... .
تنها نقطه ضعف منچستر یونایتد در حال حاضر کمبود قدرت بدنی است. اگر این مشکل برطرف شود، شیوه منچستر جهانی خواهد شد.
