گرچه اشتباهات و نقاط ضعف فنی و اداری ایران مدت هاست قابل مشاهده است و احتمالا در نوشتار بعدی به آن می پردازم، اما لازم می دانم که نکاتی در مورد بازی کره ها بیان کنم تا دوستانی که بازی را ندیدند و ناامید از پیروزی در مقابل کره هستند امیدوار شوند.
کره شمالی مانند چین فوتبال را بسیار منظم بازی می کند و نقطه قوت اصلی آنها پاسکاری مداوم و پرهیز از اضافه کاری با توپ است. شاید دلیل اصلی آن نبود بازیکنان مطرح در تیم باشد. شاید هم ذات کشورهای کمونیستی کار گروهی و جمعی است که این را باید تحقیق کرد و دید. این تیم چند بازیکن سرزن در نقاط مختلف زمین دارد و همین نکته اجازه می دهد تا هم در خط حمله از ضربات سر استفاده کند و هم در خط دفاع نتوان به راحتی به آنها گل زد. آنها با استفاده از همین حربه به گل رسیدند که با اشتباه کمک داور قبول نشد. جالب اینجاست که دفاع این تیم در جاگیری ضربات آزاد مشکل دارد و به راحتی گل می خورد، آنها در بازی با ایران، کره جنوبی و عربستان به همین شکل گل خورده اند؛ یعنی یک نقطه ضفف آشکار برای گل زدن به این تیم. هم چنین نظم تیمی و پاسکاری کره شمالی باعث می شود تا در ضدحملات فوق العاده خطرناک باشند. با وجود این نقاط قوت کره شمالی ضعف های آشکار زیادی دارد. اول از همه این که بازیکنان این تیم تجربه و توان فیزیکی مقابله با تیم های بزرگ را ندارند. تیم های فاقد بازیکن کارگردان (شماره 10) همواره در تنظیم زمان بازی دچار مشکل می شوند؛ یعنی دیده می شود که در 20 دقیقه پایانی کاملا تحت بازی حریف قرار می گیرند؛ هم چنین نمی توانند در زمانی که باید و لازم است به تیم حریف فشار بیاورند یا برعکس بازی را آرام کنند. کره شمالی در ایران و در کره جنوبی دچار همین مشکل شد و بازی را از دست داد. باید اضافه کنم که تیم ایران هم همین مشکل را دارد و هنوز نوانسته ایم چنین بازیکنی داشته باشیم. مصدومیت های پیاپی محرم نویدکیا و مجتبی جباری این فرصت را از ما گرفته است و در نتیجه باید این وظیفه را به نکونام واگذار کنیم. نبود تجربه باعث شد تا کره شمالی در دقایق پایانی نتواند بازی برتر نیمه اول را ادامه دهد و تحت فشار کاپیتان و شماره 10 آنها اشتباهی کرد که احتمالا اطفال هم انجام نمی دهند و در نتیجه این بازی مساوی نشد. بنابراین بهترین استراتژی مقابل این تیم کنترل بازی در میانه زمین و افزایش فشار بر روی دروازه کره ای ها در نیمه دوم است. این روش نیاز به تمرین و استفاده از بازیکنان طراح در میانه زمین دارد.
کره جنوبی تیم متحول شده است. آنها دیگر مانند سابق یک تیم تمام سرعتی نیست. برعکس آنها قدرت بدنی را هم محور کار خود قرار داده اند. به همین دلیل می بینیم در بازی رفت مقابل کره شمالی و ایران توانستند نتایج را تغییر دهند و در زمین حریف مساوی بگیرند. هم چنین بازی برگشت با کره شمالی را ببرند. تیم کره بازیکنان حرفه ای و بدور از بازی احساسی را در تیم خود دارد که بسیار جالب است؛ زیرا حتی زمانی که این تیم عقب می افتد بازی این تیم تغییر نمی کند. با وجود این نقاط قوت آنها در تهران کاملا تحت تأثیر بازی تیم ما قرار داشتند و اگر کادر فنی ما اشتباهات فراوان آن بازی را نداشت می شد آن تیم را شکست داد. کره جنوبی در دفاع و ساختار دفاعی مشکل دارد. دفاع این تیم نمی تواند توپ های مورب ارسالی جناحین را به درستی دفع کند. البته دروازه بان خوب این تیم با وجود قدرت فوق العاده در شوت ها در خروج ها مشکل دارد. بنابراین استفاده از ارسال جناحین می تواند یکی از روش های گل زنی به این تیم باشد. از سوی دیگر دفاع این تیم به راحتی عمق می دهد و در نتیجه می توان به پاس های کوتاه هم به دروازه این تیم نزدیک شد. کاری که علی کریمی در آن استاد است. به هر حال درست است که کره جنوبی صدرنشین و امید اول صعود از گروه است، اما فراموش نکنیم که تا حد زیادی مرهون اشتباهات داوری در مقابل کره شمالی (رفت و برگشت) و عربستان است.
