پس از انتخاب دکتر فقیه به عنوان رئیس سازمان بهزیستی کشور مانند تمامی مدیران، تغییرات زیادی در مدیران سازمان به وجود آمد. یکی از این موارد، انتخاب محمد جواد جعفریان به عنوان مدیر کل دفتر ریاست بود. آقای جعفریان پیش از این سمت در روزنامه همشهری کار می کرد و با ساختار سازمان بهزیستی آشنایی نداشت. وی در هنگام انتخاب شدن 26 سال سن داشت. نکته جالب این که هیچ یک از این دو مدیر سابقه ای در سازمان بهزیستی نداشتند. تمام اینها به کنار رفتار آقای جعفریان کاملا با رفتار مدیریتی فاصله داشت. به عنوان مثال، پس از آن که سازمان بهزیستی در سال جدید پول من رو نداد، با دستور مستقیم رئیس سازمان قرار شد تا در ماه دهم سال پول من پرداخت شد. ظاهرا این خبر به آقای جعفریان رسیده بود که ممکن است من در مورد مدیران سازمان بهزیستی بنویسم، گفته بود که اگر این کار را می کند، پولش را ندهیم! یا جریان دیگر این که اگر از کسی خوشش نمی آمد فکر می کرد که نباید با وی سلام کند. خلاصه برای خودش مدیریتی می کرد.
مدیر جوان دیگر مهدی کاظمیان نام داشت که به عنوان مدیر کل روابط بین الملل انتخاب شد. شاهد بودم که وی در سفر دکتر فقیه به هندوستان برای ساده ترین کارها به دفتر ما زنگ می زد و سوال میکرد، انگار که دفتر ما روابط بین الملل است و آنها ... .
خاطرم هست که مرحوم دکتر حسین عظیمی یک بار در سخنرانی خود گفت، عمر مفید مدیران جمهوری اسلامی یک سال است، من در ابتدا باور نمی کردم. اما در سازمان بهزیستی حاج آقای شاکر را دیدم. وی در شش ماه دوره ای که در سازمان بودم، سه پست مدیریتی داشت. در ابتدا مدیر بهزیستی استان اصفهان بود، سپس معاون مشارکت های مردمی و در پایان هم معاونت اجتماعی سازمان بهزیستی کشور. جالب است که یک فرد در سه بتواند در سه بخش سازمان مدیریت کند. فرد دیگری که با دکتر فقیه آمد و دکتر (پزشک عمومی) مهدی عبدوس بود که به عنوان معاون پشتیبانی در سازمان بهزیستی کار کرد و پس از مدتی برکنار شد (شایعاتی در این مورد وجود دارد که می توانید از کارکنان سازمان بپرسید)
این خلاصه کوتاهی بود از جوان گرایی مدل احمدی نژاد که من دیدم. شاید جا داشته باشد بیشتر در این مورد گفتگو کرد، اما فعلا به دلیل ضیق وقت از آن می گذریم، با این امید که دوستان دیگر از تجربیات خود بنویسند.
